Priča o ovom velikom svetitelju počinje još u prvoj polovini 11. vijeka, kada je rođen u pobožnoj porodici Jovana i Ane u okolini Ovčeg polja. Još od malih nogu vidjelo se da je predodređen za nešto veliko knjišku mudrost i duhovnost savladao je brže i bolje od svih svojih vršnjaka.

U želji da se potpuno posveti Bogu i miru, otišao je u pećinu Nagoričinsku, blizu današnjeg manastira Staro Nagoričino. Upravo na tom mestu dogodio se susret koji ulazi u istorijske čitanke.

Dok je samovao u tišini, u njegovu pećinu svratio je jedan običan lovac po imenu Diogen. Sveti Prohor ga je pogledao u oči i izgovorio reči od kojih se čoveku naježi koža: prorekao mu je da će postati vizantijski car!

Uz to mu je dao samo jednu molbu…

“Sjeti se i mene kad postaneš car.”

Riječ koja se obistinila i san koji je uplašio vladara:

Ono što je pustinjak rekao, ubrzo se i ostvarilo. Lovac Diogenistaista stupa na presto kao vizantijski car Roman IV Diogen, koji je vladao od 1067. do 1071. godine.

Međutim, ponet silom, krunom i bogatstvom, novopečeni vladar skroz je zaboravio skromnog starca iz pećine.

Sveti Prohor je nastavak svog života proveo u molitvi i postu. Puna tri decenije podvizavao se u jednoj malenoj pećini na planini Kozjak, južno od Vranja, a upokojio se posle ukupno 62 godine teškog isposničkog života.

Tek 30 godina nakon njegove smrti, svetitelj se lično javio caru Diogenu u snu. Upitao ga je zašto je zaboravio svoje staro odelo i mene starca, pa mu poručio da mu podigne makar mali hram.

Uplašeni car podigao je čitavu pratnju i krenuo na teren da traži pećinu. Posle mnogo dana traganja po planini Kozjak, pronašli su pećinu i u njoj netruležne mošti prepodobnog Prohora.

Sveto miro vijekovima svjedoči o čudu
Na mjestu pronalaska car je podigao crkvu u slavu Svetog apostola Luke, dok je sa desne strane rijeke Pčinje sagradio prelijep hram posvećen upravo prepodobnom Prohoru.

Kada su svetiteljeve mošti položene u taj hram, sa desne strane oltara, dogodilo se novo čudo – iz njih je poteklo sveto miro.

Dio ovih svetih moštiju car je odneo u Carigrad, jedan deo je kasnije stigao u manastir Ljubostinju, dok najveći dio i dan-danas počiva u manastiru Svetog Prohora Pčinjskog pod planinom Kozjak.

Ako vas put ikada nanese u te krajeve, svratite da celivate ove svetinje i uputite iskrenu molitvu. Narodno predanje kaže da ovaj svetac čuje svaku molitvu izgovorenu iz čistog srca, naročito na današnji i sutrašnji dan. Ako verujete u njegovu snagu, zapalite svijeću i potražite mir za sebe i svoju porodicu, prenosi Ona.