U pravoslavnom hrišćanstvu, smrt na veliki praznik (kao što su Vaskrs, Božić, Bogojavljenje, ili slava) ne smatra se automatskim znakom nečije svetosti ili spasenja, i pravoslavna crkva vrlo oprezno govori o tome da se takvi događaji ne pretvaraju u praznoverje.

U narodu se često kaže da je “blagoslov” ako neko umre na veliki praznik, posebno na Vaskrs ili dan slave. To dolazi iz ideje da su to “sveti dani” kada je Hristos pobijedio smrt. Međutim, crkva to ne potvrđuje kao pravilo niti kao dokaz nečijeg duhovnog stanja.

Veliki praznici u pravoslavlju imaju duboko teološko značenje, pa je tako Vaskrs pobjeda nad smrću, Božić dolazak Hrista u svijet, krsna slava je praznik sveca zaštitnika porodice itd. Zbog toga vijernici subjektivno doživljavaju smrt na te dane kao “posebnu”, jer se poklapa sa temama života i vječnosti.

Zvanično pravoslavno učenje naglašava da se ne može iz datuma smrti zaključivati gdje je duša, da spasenje zavisi od cijelog života, vjere i pokajanja, kao i da Bog sudi čovjeku, a ne “dan smrti”.

Zašto se ipak smrt na praznik doživljava kao posebna

U duhovnom smislu, vijernici to često tumače kao utjehu porodici (da smrt nije “slučajna” ili “mračna”), simbolično povezivanje sa praznikom, osjećaj da je osoba “otišla u vrijeme svjetlosti”. Ali to ostaje lična i narodna interpretacija, ne dogma.

Dan smrti čovjeka pravoslavlje tumači kao volju Božiju, bez obzira da li je to običan dan ili veliki hrišćanski praznik.