Njegovo ime ostalo je sačuvano u hrišćanskoj tradiciji kao ime propovjednika koji je, nakon Hristovog vaskrsenja, širio Jevanđelje i van Palestine.

Prema crkvenom predanju, Jakov je bio sin Alfejev i brat apostola i jevanđeliste Mateja. Nije neuobičajena greška oko ovog dana kada ljudi pomešaju ovog svetitelja sa drugim apostolom istog imena, to jest, Jakovom, sinom Zevedejevog, koji se takođe pominje u Novom zavetu.

Propovedao Jevanđelje daleko od svoje domovine

Prema “Ohridskom prologu” Svetog Nikolaja Velimirovića, nakon silaska Svetog Duha na apostole Jakov je propovedao Jevanđelje u Elevteropolju i okolnim mjestima, a potom i u Egiptu.

Crkveno predanje navodi da je tokom svog misionarskog rada mnoge ljude priveo hrišćanstvu. Njegovo propovedanje, prema istom izvoru, izazvalo je protivljenje onih koji su se držali starih mnogobožačkih vjerovanja.

Prema žitiju, apostol Jakov je na kraju stradao u egipatskom gradu Ostracini, gdje je razapet na krst. Njegov život i stradanje u pravoslavnoj tradiciji predstavljaju primjer posvećenosti vjeri i spremnosti da se ona svjedoči i u teškim okolnostima.

Prema kalendarima za 2026. godinu, 22. oktobar pada u četvrtak i nije posni dan, ali za vjernike, ovaj dan je prije svega prilika da se sete apostola koji su, prema hrišćanskom predanju, posvetili život širenju Jevanđelja.

Priča Svetog apostola Jakova Alfejevog dio je crkvenog nasleđa koje naglašava značaj vjere, istrajnosti i svjedočenja sopstvenim životom, prenosi Telegraf.